نبود ، آن جبرئيل بود كه فروخت و ميكائيل بود كه خريد و آن شتر ، ناقه‌اى بود از ناقه‌هاى بهشت . اين ، آن قرض بود كه تو به اللّه دادى و درويش را به آن بنواختى و قد قال اللّه عزوجل : « مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً . . . » « 1 » . « 2 » * * * « الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً . . . » « 3 » . اين آيت در شأن على بن ابى طالب آمد . چهار درم داشت و در همهء خاندان وى جز آن نبود ؛ هر چهار درم به درويشان داد ؛ يك درم به شب داد ، يكى به روز ، يكى به نهان ، يكى آشكارا . رب العالمين او را بدان بستود و در شأن وى آيت فرستاد « 4 » . * * * . . . اصحاب مباهله پنج كس بودند : مصطفى و زهرا و مرتضى و حسن و حسين آن ساعت كه به صحرا شدند ، رسول ايشان را با پناهِ خود گرفت و گليم بر ايشان پوشانيد و گفت : اللَّهُمَّ ! انَّ هؤُلاءِ أَهْلِى « 5 » . جبرئيل آمد و گفت :

--> ( 1 ) - « كيست آنكه به خدا وام نيكو دهد » بقره ( 2 ) : 245 . ( 2 ) - كشف الأسرار : 1 / 662 . ( 3 ) - « كسانى كه [ چون على بن أبىطالب عليه السلام ] اموالشان را در شب و روز و پنهان و آشكار انفاق مىكنند » بقره ( 2 ) : 274 . ( 4 ) - كشف الأسرار : 1 / 746 . ( 5 ) - خدايا اين [ پنج نفر ] اهل بيت من هستند .